Light Mode

Dark Mode

Restart του Mark Etchells

Light Mode

Dark Mode

restart

ρήμα
/ri: sta: t/

επανεκκινώ, ξαναρχίζω
1. αρχίζω κάτι ξανά
«οι ομιλίες θα ξαναρχίσουν τον Σεπτέμβρη» 

ουσιαστικό
/’ri:sta:t/

επανεκκίνηση
1. καινούργια αρχή ή ξεκίνημα
«διέταξαν την επανεκκίνηση των ομιλιών»

Όλοι μιλούν για την επανεκκίνηση, να ξεκινήσουμε ξανά, να επιστρέψουμε, να ξαναρχίσουμε, να συνεχίσουμε από εκεί που το αφήσαμε, να τελειώσουμε δουλειές που είχαν μείνει στη μέση.

Όλοι ανυπομονούν να βάλουν στα ημερολόγιά τους ημερομηνίες παραστάσεων και ώρες πτήσεων, κρατήσεις ξενοδοχείων και κακοφτιαγμένους χάρτες δρόμων, σχεδιασμένους σε μπαρ, πάνω σε χαρτί και με στυλό που πότε γράφει και πότε όχι, με μυαλά που πότε λειτουργούν και πότε όχι, εξαιτίας καθυστερήσεων των τραίνων και των πτήσεων και εκείνου του τελευταίου ποτού σε ένα μπαρ, λίγο πριν φύγεις για το αεροδρόμιο, στις πέντε το πρωί, για μια πόλη που δεν γνωρίζεις καλά. 

Όλοι αναρωτιούνται πότε θα επιστρέψουν τα πράγματα στην κανονικότητα.

Όλοι αναρωτιούνται πότε θα ξεκινήσει το φεστιβάλ.

Όλοι αναρωτιούνται αν το φεστιβάλ θα γίνει φέτος.

Όλοι αναρωτιούνται αν το πρόγραμμα θα είναι το ίδιο.

Σχέσεις και συνεργασίες, που έχουν σμιλευτεί πάνω σε φυσική πέτρα, σκόρπισαν με την πάροδο του χρόνου.

Μονοπάτια από ιστούς αράχνης, μέσω της γραφειοκρατίας και των αιτήσεων χρηματοδότησης, που κάποτε ήταν κουραστικά, όμως οικεία και σχετικά προσβάσιμα, έχουν χαθεί.

Η προϋπάρχουσα -έστω αδύναμη ή περίπλοκη- υποδομή στήριξης, εξατμίστηκε ή ως ατμός εγκαταλείφθηκε στον δρόμο, παγιδεύτηκε σε μια ιατρική μάσκα μιας χρήσης.

Ερμηνευτές και δημιουργοί, των οποίων τα προς το ζην βασίζονταν στην ορμή, την ώθηση και την επιμονή, με τη χρηματοδότηση να μειώνεται όλο και περισσότερο, τις δημόσιες υπηρεσίες να βάζουν τις χρηματοδοτήσεις σε σειρά προτεραιότητας, χρησιμοποιώντας μια δυσμενή ατζέντα και πίσω από κλειστές, απροσπέλαστες πόρτες, δυσκολεύονται ανεπανόρθωτα.

Τα μονοπάτια κλείνουν.

#error 404.

Σαν ένα μπαρ που έπιασε φωτιά, τρομερή φωτιά στο κέντρο της πόλης και έκλεισε για λίγο. Οι θαμώνες περνούν καμιά φορά, μόνο για να μάθουν αν άνοιξε, βλέπουν τα μαυρισμένα παράθυρα και τα σπασμένα γυαλιά. Ίσως την άλλη εβδομάδα.

Κάποιοι παρασύρονται σε άλλα μπαρ, άλλοι κόβουν τις εξόδους μια κι έξω. 

Το καμένο μπαρ δεν θα ξαναρχίσει ποτέ να λειτουργεί, δεν θα ξεκινήσει από την αρχή, δεν θα το πάρει από εκεί που το άφησε εκείνη τη μοιραία νύχτα. Οι άνθρωποι αρχίζουν να μη θυμούνται καν το όνομα του μπαρ.

Οι συναντήσεις και οι μη συναντήσεις στο zoom, γεμίζουν με άχρηστα μηνύματα τα εισερχόμενά μου, καθώς οι άνθρωποι φλέγονται να φτιάξουν και να διατηρήσουν μια ορμή και έναν σκοπό, φλέγονται να παραμείνουν σε επαφή.

Οι συναντήσεις και οι μη συναντήσεις στο zoom, γεμίζουν με άχρηστα μηνύματα τα εισερχόμενά μου, καθώς οι άνθρωποι φλέγονται να φτιάξουν και να διατηρήσουν μια ορμή και έναν σκοπό, φλέγονται να παραμείνουν σε επαφή.

Τα καταστροφικά, πρόχειρα φόντο των συναντήσεων του πρώιμου lockdown 1 ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα λαμβάνουν χώρα συναντήσεις σχεδόν άψογα φωτισμένες, τακτοποιημένα τραπέζια, καθαρισμένα ράφια, οργανωμένα με τις πιο γνωστές εκδόσεις και τους πιο γνωστούς συγγραφείς στην πρώτη γραμμή. O Harry Potter και τα ευτελή μυθιστορήματα με τους άχρηστους ντετέκτιβ και τους πιστολάδες υποβιβάστηκαν στο κάτω ράφι και εκτός θέας.
Έχουμε ήδη προσαρμοστεί και αλλάξει.

Δεν είναι μόνο ο Covid-19 που έβαλε λουκέτο στα συλλογικά μας έργα.

Μερικοί από εμάς έχουν να αντιμετωπίσουν και ένα BREXIT.

Ατελείωτες ώρες σε ιστoτόπους στον κυβερνοχώρο, που δεν μου λένε τίποτα άλλο πέρα από μη συγκεκριμένες αοριστίες.
Κάνω εγγραφή σε μια υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που να απευθύνεται ειδικά σε εκείνους που ταξιδεύουν ή ταξίδευαν συχνά, διεθνώς.
Λαμβάνω καθημερινά κάμποσα email που μου λένε ότι δεν επιτρέπεται πλέον να πηγαίνω στο Κιριμπάτι ή στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Θέτω πολύ συγκεκριμένες ερωτήσεις, λαμβάνω απαντήσεις που μου λένε ότι «εκείνοι» δεν μπορούν να απαντήσουν σε προσωπικές ερωτήσεις και έναν σύνδεσμο που με στέλνει πίσω στον ιστότοπο από όπου μόλις ήρθα.
Όλα είναι ένας μεγάλος Καφκικός κύκλος, που δεν οδηγεί ποτέ πίσω στον Γιόζεφ K. και τις ερωτήσεις του.

«Πότε θα επανέλθουμε στην κανονικότητα;». Το ακούμε όλη την ώρα και το λέμε και εμείς οι ίδιοι.

Πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε έτσι. Πρώτα απ’ όλα, η προηγούμενη κανονικότητα δεν ήταν καλή, αν το σκεφτείς, όλοι δυσκολευόμασταν και προσπαθούσαμε, κάποτε κερδίζοντας μικρές μάχες, αλλά συνολικά, χάνοντας τον πόλεμο.

Ας βρούμε ένα σχέδιο και ας δουλέψουμε για κάτι διαφορετικό από την επιστροφή στην κανονικότητα. Έχουμε ήδη βρεθεί εκεί˙ αλλά φαίνεται να το ξεχνάμε.

 

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email