Light Mode

Dark Mode

The Builders Association: Συνέντευξη στην Medea Electronique

Light Mode

Dark Mode

Με χαρά παρουσιάζουμε τη συζήτηση με την The Builders Association, την παγκοσμίου φήμης εμβληματική διαμεσική κολεκτίβα, που έχει αφήσει το στίγμα της στο σύγχρονο θέατρο σε σχέση με τον πειραματισμό και την ανάμειξη παλιών και νέων εργαλείων, επεκτείνοντας τα όρια του θεάτρου. Με έδρα τη Νέα Υόρκη, δημιουργεί πρωτότυπα έργα εμπνευσμένα από σύγχρονες, καθημερινές ιστορίες, που αναμιγνύουν τη θεατρική παράσταση με το κείμενο, το βίντεο, τον ήχο και την αρχιτεκτονική, για να εξιστορήσουν την ανθρώπινη εμπειρία στον 21ο αιώνα. Η Marianne Weems, ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια της και η Moe Angelos, ιδρυτικό μέλος και ηθοποιός, συζητούν μαζί μας για τα ψηφιακά μέσα, τις διαδικτυακές παραστάσεις, το Ζoom, τις αποτυχίες της τεχνολογίας και το συλλογικό πνεύμα. Στις παραγωές τους η χρήση της τεχνολογίας δεν είναι το μήνυμα, αλλά ένα εργαλείο, ενσωματωμένο δραματουργικά μέσα στην παράσταση. Ας μας συντροφεύει το πνεύμα της αφήγησης ιστοριών και του μετα-ψηφιακού!

Eric Lewis (Medea Electronique): Αναρωτιέμαι, ποιες είναι οι προκλήσεις για εσάς και την ομάδα σας κατά τη δημιουργία ενός συλλογικού θεατρικού έργου όταν αυτό ενσωματώνει νέες τεχνολογίες, από τη στιγμή που συχνά απαιτούνται πολύ συγκεκριμένοι συντελεστές, με εξειδίκευση και γνώση του είδους; Με ποιον τρόπο προσεγγίζετε αυτές τις προκλήσεις και σε ποιο βαθμό επηρεάζουν τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο δουλεύετε συλλογικά ή στο πλαίσιο της ομάδας;

Marianne Weems (Builders Assosiation): Λοιπόν, σ’ αυτό το σημείο θα κάνω τοποθέτηση προϊόντος. Δεν ξέρω αν έχετε δει αυτό το βιβλίο: The Builders Association. Performance and Media in Contemporary Theater, (από τους Shannon Jackson and Marianne Weems, MIT Press, 2016). Δεν χρειάζεται να διαβάσετε όλο το βιβλίο, αλλά ο επίλογος, που είναι μόνο μερικές σελίδες, μιλάει ακριβώς για αυτό το πράγμα: για τον σχεδιασμό και το δράμα. Είμαστε μια συλλογικότητα. Είναι ένα εγχείρημα πλήρως ενσωματωμένο στην ομαδικότητα και εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλον για να φέρουμε τις δεξιότητές μας στο τραπέζι. Με αποκαλούν «αγαθό δικτάτορα»,  αλλά νομίζω ότι δεν επιβάλλω πράγματα. Ουσιαστικά, αυτό που κάνω είναι περισσότερο η δραματουργική δουλειά. Προσπαθώ να δημιουργήσω αυτόν τον κύκλο, ο οποίος έχει να κάνει με  την ιδέα, και στη συνέχεια τα πράγματα είτε μπαίνουν μέσα στον κύκλο, επειδή είναι μέρος του concept, είτε δεν μπαίνουν, επειδή δεν είναι. Πέρα από αυτό, υπάρχει ελευθερία δράσης. Πιστεύω πως αυτό που μας διαφοροποιεί είναι το ότι βρίσκουμε πραγματικά ειδικούς στον τομέα τους, οι οποίοι δεν έχουν απαραίτητα σχέση με το θέατρο, αλλά ενδιαφέρονται για κάθε είδους συμβάν της σύγχρονης πραγματικότητας. Και γι’ αυτό φέρνουν στον χώρο μας όλες αυτές τις διαφορετικές γλώσσες οι οποίες δεν σχετίζονται απαραίτητα με την παράσταση. Έτσι -είμαι βέβαιη ότι κι εσείς το γνωρίζετε καλά- για ανθρώπους που εξελίσσουν πράγματα όπως είναι το νέο λογισμικό, το θέατρο μπορεί να μην είναι το πρώτο πράγμα που θα σκεφτούν ή η πρώτη τους προτεραιότητα, αλλά φέρνει μια αίσθηση ζωντάνιας σε τόσα πολλά επίπεδα, που κατά κάποιο τρόπο «στα κρυφά» εντάσσεται στο συγκείμενο της παράστασης. Moe, βοήθησέ με σε παρακαλώ σ’ αυτό το σημείο.

Moe Angelos (Builders Association): Ναι, υπάρχουν ασύλληπτες προκλήσεις όταν προσπαθούμε να ενσωματώσουμε τις νέες τεχνολογίες σε ένα live performance. Δουλεύω με την The Builders εδώ και είκοσι χρόνια, και από τότε η τεχνολογία έχει αλλάξει δραματικά. Έχει γίνει πιο γρήγορη, πιο δυνατή, κάτι που έχει βέβαια τα πλεονεκτήματά του. Είναι σαν νοσοκομείο: χρειάζεσαι κάποιον που θα αναλάβει τις καρδιές, κάποιον που θα γιατρεύει τα νεφρά, αλλά όλοι μαζί να δουλεύουν προσανατολισμένοι σε έναν κοινό σκοπό. Φυσικά και πρέπει να προσλαμβάνουμε ανθρώπους που έχουν τεχνογνωσία. Εγώ είμαι ένας «χαζός» ηθοποιός, δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα πράγματα, αλλά μου έχουν μάθει πώς να τα χρησιμοποιώ στις συνθήκες της παράστασης. Οι τεχνολογίες δεν είναι φτιαγμένες για το θέατρο. Γνωρίζουμε την τεχνολογία μόνο από την πλευρά του καταναλωτή, το τηλέφωνο φερειπείν, την ώρα που εμείς προσπαθούμε να το ενσωματώσουμε στην παράσταση και να το κάνουμε να δουλέψει. Έχουμε εξοικείωση με την τεχνολογία συνήθως μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Το να την ενσωματώσεις στην παράσταση, αυτό είναι ένα εντελώς άλλο επίπεδο σκέψης.

Eric: Όπως όλοι ξέρουμε στην παρούσα (και ελπίζω όχι για πολύ ακόμα στο μέλλον) Covid πραγματικότητα, υπήρξε ένας αναπάντεχος πολλαπλασιασμός στην ψηφιακά διαμεσολαβημένη τέχνη, καθώς και ένας προβληματισμός ως προς τις αντιλήψεις για το live performance και τη σχέση που προκύπτει από τον συγκερασμό αυτών των δύο. Αυτός ο αναπάντεχος πολλαπλασιασμός με ποιο τρόπο έχει επηρεάσει τις πρακτικές σας και τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τις παραγωγές σας ως ζωντανά πειράματα; Αυτό που μπορούμε να πούμε στα σίγουρα, είναι πως όλοι τώρα βιώνουμε στη ζωή μας τον ψηφιακό κόσμο. Αυτό έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης για τις μελλοντικές σας παραστάσεις; Τι μπορείς να κάνεις με ένα κοινό το οποίο έρχεται στην παράσταση, αλλά έχει κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου δει τόσες παραστάσεις  στην οθόνη;

Marianne: Λοιπόν, νομίζω πως ένα πλεονέκτημα που είχαμε ως ομάδα και που φαντάζομαι ότι το είχατε κι εσείς, είναι το εξής: όταν έκλεισαν τα πάντα, δεν ήταν τόσο δύσκολο να στραφούμε σ’ έναν online πειραματισμό. Δεν είναι και από τις καλύτερές μας στιγμές, αλλά όπως καταλαβαίνεις, δεν μας στέρησε την αίσθηση του να είμαστε παραγωγικοί. Αυτό το διάστημα δουλεύουμε για μια παράσταση που έχει να κάνει με τους ανθρώπους που δουλεύουν online. Αφορά τους ανθρώπους που δουλεύουν στην Amazon,  τους microworkers, ανθρώπους που πληρώνονται ελάχιστα και στην ουσία φτιάχνουν τους αλγόριθμους που επηρεάζουν τις ζωές μας. Η ιδέα αυτή στριφογύριζε στο μυαλό μας τα τελευταία χρόνια, και πραγματικά το να προσλάβεις κάποιους από αυτούς ήταν μια αποκάλυψη, επειδή βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα. Φτιάξαμε ένα έργο που δεν θα μπορούσε να παρουσιαστεί κανονικά στην σκηνή, για αυτούς τους ανθρώπους που είναι διασκορπισμένοι σε αγροτικές περιοχές και έχουν μηδενικό ενδιαφέρον για το θέατρο. Συμμετείχαν σ’ αυτό, με έναν τρόπο πιστεύω μοναδικό.

Αγγελική Πούλου (Medea Electronique): Κατά τη διάρκεια της πανδημίας συνειδητοποιήσαμε τα όρια του ψηφιακού. Κι αυτό γιατί στην αρχή λέγαμε: «ΟΚ, ναι, ψηφιακός κόσμος, μπορούμε να επικοινωνήσουμε, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα». Μας είχε συνεπάρει το ψηφιακό, και βέβαια γρήγορα καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα online, ότι υπάρχουν περιορισμοί. Άρα, λοιπόν, έχετε καμία ιδέα ή σκέψεις για το θα έρθει, για τη “μετά το ψηφιακό” εποχή;   

Marianne: Αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ερώτηση. Γιατί, ξέρετε, τώρα που έχει πια επιστρέψει το Broadway, είναι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Είναι σαν να έχουμε τελειώσει με το ψηφιακό, και σε πολλές περιπτώσεις, ο George Floyd δεν κατέληξε να σημαίνει τίποτα, οι τροχοί του κεφαλαίου μπήκαν ξανά σε κίνηση και όλοι απλά θέλουν να επιστρέψουν στο Broadway. Το βρίσκω, λοιπόν, σοκαριστικό  το ότι δεν έχει αλλάξει κάτι αξιοσημείωτο στον κόσμο του θεάτρου per se. Αυτή είναι η αυστηρή μου ματιά για τα πράγματα. Βέβαια, σε προσωπικό επίπεδο, θα έλεγα ότι κάτι για το οποίο εξακολουθώ να ενθουσιάζομαι είναι η δουλειά μας I Agreed to the Terms, όπου είναι μεν ένα online event, αλλά θα έχει κάποια συστατικά live. Άρα, μέχρι ενός σημείου σκοπεύουμε να ακολουθήσουμε τη Moe στον πραγματικό κόσμο εκεί έξω. Είναι σαν το Μan on the street, του David Letterman, αλλά ουσιαστικά το κοινό θα ξεκινήσει να βλέπει την παράσταση online. Έτσι, διατηρούμε το ψηφιακό προσκήνιο.

Moe: Ναι, σ’ αυτήν την παραγωγή ήμασταν όλοι διασκορπισμένοι με έναν περίεργο τρόπο, αλλά ήμασταν και σε έναν τεράστιο χώρο στούντιο. Έτσι, καθώς ήμουν εγώ εκεί σαν ηθοποιός στο στούντιο, ο David, ο άλλος ηθοποιός, ήταν το σπίτι του, στο Μέιν. Στη συνέχεια, λοιπόν, οι άνθρωποι της τεχνολογίας, κάποιοι εκ των οποίων ήταν μαζί μου και τους έβλεπα να διασχίζουν τον χώρο, τα ένωσαν όλα αυτά τα στοιχεία. Και στο τέλος όσοι εργάζονταν ψηφιακά βρίσκονταν στο Μπρονξ, στην Αλαμπάμα, στο Μεξικό, παντού, διάσπαρτοι στις Πολιτείες της Αμερικής. Είναι περίεργες οι εποχές, κι όμως θα ήταν ενδιαφέρον το να είχαμε ανθρώπους μαζί μας, στον ίδιο χώρο, να μας παρακολουθούν.

(Μανώλης Μανουσάκης, Medea Electronique): Όταν ξεκινήσαμε, το 2006-2007, χρησιμοποιούσαμε την τεχνολογία που είχαμε στη διάθεσή μας τότε. Στη συνέχεια, καθώς εξελισσόμασταν, χρησιμοποιούσαμε και πάλι τεχνολογίες, και ακόμα περισσότερες τεχνολογίες όλο και πιο προηγμένες. Αυτό το πράγμα αλλάζει κάθε δύο μήνες, κάθε τρεις, κάθε έξι μήνες. Και τότε συνειδητοποιήσαμε ότι το να χρησιμοποιούμε τις τεχνολογίες είναι σαν να χρησιμοποιούμε ένα “τρίτο χέρι”. Ίσως είναι ένα πράγμα χωρίς το οποίο δεν μπορείς να λειτουργήσεις, άρα γι’ αυτό χρησιμοποιείς την τεχνολογία. Η ερώτηση που έρχεται στο μυαλό μου είναι: αν παρουσίαζα μια παράσταση σε ένα αρχαίο θέατρο, τότε πώς θα ήταν; Αν εσείς ήσασταν σε διαφορετικό πλαίσιο, θα χρησιμοποιούσατε τεχνολογίες; Θα τις φέρνατε μαζί σας; Με ποιο τρόπο θα παίζατε; Πώς θα άλλαζε η πρακτική σας στους διαφορετικούς χώρους;

Moe: Αυτή είναι μια εξαιρετική ερώτηση.

Marianne: Ναι. Εσύ τι νομίζεις, Moe;

Moe: Η αρχαία τεχνολογία της Επιδαύρου, μια μάσκα που λειτουργεί σαν ένα χωνί για τη φωνή, σωστά; Αυτή ήταν η τεχνολογία της εποχής. Αυτό με ενδιαφέρει πραγματικά πολύ, λόγω του θεατρικού μου background – ήμουν λίγο «σπασικλάκι». Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το να πάρει κανείς όλες αυτές τις νέες τεχνολογίες σε έναν αρχαίο χώρο και να δει πώς αυτό αλλάζει τη συζήτηση σ’ ένα τεράστιο, γιγάντιο θέατρο με τέλεια ακουστική. Ο ήχος μας θα έπρεπε να αλλάξει, η προβολή ίσως αλλά είναι ένα τόσο ενδιαφέρον παζλ το να βάλεις όλα αυτά τα πράγματα μαζί. Εσύ τι νομίζεις, Marianne;

Marianne: Πάντα έλεγα ότι δεν θα είχαμε τίποτα στη σκηνή, αν δεν είχαμε κάποιο είδος τεχνολογίας για να βασιστούμε. Εννοώ ότι είναι απαραίτητο συστατικό της «γλώσσας» της ομάδας το να στρέφει έναν “καθρέφτη” προς τη σύγχρονη πραγματικότητα. Πιστεύω ότι το να παίζεις ζωντανά, σ’ αυτόν τον τόσο υπερβολικά διασυνδεδεμένο ψηφιακό κόσμο, σημαίνει πως έχεις να διαχειριστείς το ψηφιακό, ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα επί σκηνής.

Eric: Μπορώ να συνεχίσω λίγο αυτό που λες; Κάτι το οποίο με ενδιαφέρει προσωπικά τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο είναι οι ευκαιρίες που μας προσφέρουν στην πραγματικότητα οι «κακές» τεχνολογίες. Εννοώ ότι το κακό ηχείο στο Zoom σε αναγκάζει να ακούσεις πάρα πολύ προσεκτικά. Αντίστοιχα, στα εκπαιδευτικά πλαίσια, όταν η ηχητική δεν είναι καλή, τα αγόρια δεν φωνάζουν πιο δυνατά από τα κορίτσια μέσα στην αίθουσα, γιατί τότε δεν θα ακούσει κανείς τίποτα. Άρα, αν σε ενδιαφέρει η φαινομενολογία του θεάτρου, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκεφτείς το εξής: αυτές οι ατελείς τεχνολογίες μπορούν στην πράξη να αναμοχλευθούν με ενδιαφέροντες και νέους τρόπους; Αντί να σκεφτόμαστε πόσο χάλια είναι το Zoom, γιατί να μην πούμε: «Ουάου, τι μπορούμε να κάνουμε με τον τρόπο με τον οποίο είναι χάλια;» Είμαι περίεργος να μάθω το πώς προσεγγίζετε την πίστη σε μια τεχνολογία. Ισχύει πάντα ότι είναι «όλο και καλύτερα;»

Moe: Αυτό είναι υπέροχο. Ναι, σίγουρα. Έχουμε επιμείνει στο να σέρνουμε την τεχνολογία σε μέρη στα οποία δεν ανήκει. Έχω κάνει ένα ολόκληρο workshop σε ένα καταφύγιο στην Τοσκάνη. Δεν ξέρω αν έχετε πάει εκεί, αλλά είναι μια έπαυλη του 16ου αιώνα. Περάσαμε καλώδια σε ένα μέρος της μιας πτέρυγας του σπιτιού, κουβαλήσαμε όλους αυτούς τους προβολείς και τις κάμερες και ήταν φρικτά. Εξαιτίας αυτού, βέβαια, ήταν και συναρπαστικά ταυτόχρονα, γιατί έπρεπε να προσαρμοστούμε σε όλη αυτή την αρχιτεκτονική και στo «ακατέργαστο» των ανθρώπων σ’ αυτόν τον χώρο. Νομίζω πως τώρα, σ’ αυτό το στάδιο, είναι η στιγμή να γιορτάσουμε το πόσο χάλια ήταν.

Eric: Ναι, αλλά αν ο σκοπός του εικονικού είναι η αναπαραγωγή του ζωντανού, τότε αναπαράγουμε και τις πολιτικές και εξουσιαστικές δυναμικές του μέσου, γεγονός που μας εμποδίζει να σκεφτούμε εάν μπορούν να συμβούν νέα πράγματα σ’ αυτό το πεδίο.

Moe: Ζούμε σε έναν κόσμο όπου λειτουργεί μόνο το “speaker view”;  Ή το “gallery view”; Στο Zoom δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα αρχαίο ελληνικό έργο με χορό, γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να τραγουδήσουν μαζί. Δεν μπορούν να μιλούν μαζί ταυτόχρονα στο Zoom. Άρα,  θα έπρεπε να βρούμε τον τρόπο να γίνει live.

Αγγελική: Ναι, θα μπορούσα να επεκτείνω την ερώτηση του Eric. Με ποιο τρόπο φτιάχνετε τις παραστάσεις σας; Ποιος είναι ο ρόλος του σκηνοθέτη; Marianne, εσείς παίρνετε όλες τις δύσκολες, τις τελικές αποφάσεις; Και, τέλος, ποιος είναι ο ρόλος των “νέων” μέσων στη δουλειά σας;

Marianne: Πάντα μου άρεσε, ακόμα και είκοσι πέντε χρόνια πριν, η ιδέα ότι δεν αντιμετωπίζουμε το κείμενο ως κυρίαρχο. Και το ότι υπάρχουν όλα αυτά τα διαφορετικά επίπεδα πληροφορίας και έκφρασης που έχουν εξίσου την ίδια βαρύτητα και ζουν όλα αυτά μαζί ως σύνθεση. Έτσι, διασυνδέονται όλα: η εικόνα, ο ήχος, οι έξτρα τεχνολογίες, οι ηθοποιοί. Μία από τις πιο σημαντικές μας μεθόδους είναι το να έχουμε την τεχνολογία στον ίδιο χώρο μαζί μας από την αρχή, από την πρώτη μέρα, σωστά; Έτσι, ενσωματώνεται στην αφήγηση της ιστορίας. Επίσης, ως προς το άλλο θέμα, δεν θα έλεγα ότι παίρνω τις τελικές αποφάσεις. Νομίζω ότι είμαι κάτι σαν διαιτητής. Υπάρχουν πάρα πολλές γνώμες μέσα στον χώρο, πολλές μεγάλες προσωπικότητες. Και στην ουσία είναι σαν να φυσάς τη σφυρίχτρα σε κάποιο σημείο και να λες: «Ναι, έτσι πρέπει να το κάνουμε». Εσείς το καταλαβαίνετε αυτό; Έχετε διαιτητή;

Μανώλης: Όχι.

Eric: Εμείς είμαστε διαιτητές όλη την ώρα.

Μανώλης: Δεν αποδίδουμε τα εύσημα σε κάποιον ως σκηνοθέτη. Η πλειονότητα των μελών της Medea, όταν πρωτοξεκινήσαμε, προερχόταν από τον εμπορικό κόσμο, πράγμα που σήμαινε ότι μας είχαν κουράσει οι σκηνοθέτες. Είχαμε μπουχτίσει με τη λήψη αποφάσεων και είχαμε ανάγκη να κάνουμε πράγματα που ενδιέφεραν εμάς, δεν μας ένοιαζε ιδιαίτερα το αποτέλεσμα. Έτσι, ακόμα και το όνομά μας, Medea Electronique, (επειδή πριν από αυτό είχαμε άλλο όνομα) το βρήκαμε επειδή κάναμε αυτό το πολύ μεγάλο live performance στο Μουσείο Μπενάκη και θέλαμε να αποδώσουμε τα εύσημα σε κάποιον για αυτό. Κανείς δεν ήθελε να πάρει τα εύσημα και έτσι γεννήθηκε το όνομα της συλλογικότητας:  «OK, ας αποδώσουμε τα εύσημα στη συλλογικότητα Medea Electronique».

Eric: Ήθελα να προσθέσω πως αυτός ο τρόπος σκέψης εκτείνεται και στο πώς αντιλαμβανόμαστε τα πνευματικά δικαιώματα και την ιδιοκτησία. Όσον αφορά τους συμμετέχοντες στο Koumaria Residency, τους λέμε ότι ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε από τα υλικά, να του δώσει νέα χρήση, φτάνει να δώσει το credit στην Συλλογικότητα, τη συλλογικότητα του Residency. Άρα, μπορείς να τα πάρεις, να τα αλλάξεις, να τους δώσεις σχήμα, αλλά να μην ισχυριστείς ότι είναι αποκλειστικά δικά σου, ακόμα και μετά τους μετασχηματισμούς. Το κάθε τι είναι προϊόν της συλλογικότητας, επειδή, αν είσαι στο residency και πλένεις πιάτα, αυτό διευκολύνει κάποιον άλλον να είναι έξω και να βιντεοσκοπεί. Έτσι, κατά μία έννοια, είσαι εξίσου υπεύθυνος για αυτό το βίντεο όσο αυτοί που το έφτιαξαν.

Moe: Είναι υπέροχο το να αναγνωρίζεις όλα αυτά τα επίπεδα εργασίας. Επειδή, έτσι κι αλλιώς, ποτέ η ιδιοφυία δεν είναι στην κορυφή, σωστά; Είναι ενδιαφέρον, πάντως, και Marianne διόρθωσέ με αν παραλείπω κάτι, το γεγονός ότι από όλα τα πράγματα για τα οποία τσακωνόμαστε σε καλλιτεχνικό επίπεδο, τα εύσημα δεν ήταν ποτέ το θέμα. Το να υποστηρίζει δηλαδή κάποιος: «Όχι, αυτό είναι δική μου ιδέα». Είχαμε ποτέ προστριβές για αυτό το πράγμα; Νομίζω ότι είναι μια αίσθηση ότι όλοι συνεισφέρουμε στο σύνολο, μαζί, και αυτό είναι επί ίσοις όροις. Η Marianne, λοιπόν, κάνει εξαιρετική δουλειά στο να ενθαρρύνει την περιέργεια του καθενός στη διαδικασία. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο καθένας μας, είτε αυτός που φτιάχνει τα βίντεο, είτε εκείνος που είναι υπεύθυνος για τον ήχο, είτε εγώ, είτε ο James, ο οποίος είναι επίσημα ο δραματουργός, μπορούμε εξίσου να συμβάλουμε στο φάσμα μιας ιδέας. Δεν υπάρχει πουθενά η αίσθηση ότι «αυτό δεν είναι δική μου δουλειά».

Eric: Είμαι περίεργος για το εξής, το οποίο μπορεί να είναι και λίγο αυτοβιογραφικό: γνωρίζω ότι έχετε εργαστεί μαζί με τους Wooster Group, στο ξεκίνημα, στο Performing Garage, όπου είχα περάσει πολλές μέρες όταν ήμουν στο Λύκειο και μετά στα φοιτητικά μου χρόνια. Όταν, λοιπόν, βάσει της δική μου εμπειρίας, σκέφτομαι τις ρίζες της Builders Association, τότε έρχονται στη σκέψη μου το Performing Garage, το The Kitchen. Με ποιο τρόπο βλέπετε αυτό που κάνει η Builders Association, σε σχέση με την «κληρονομιά» της από τους παλαιότερους; Βρήκατε κάποια πράγματα αλλά θέλατε να προσθέσετε κάτι άλλο ή θέλατε να θέσετε άλλες προτεραιότητες; Αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία για να μας πείτε πάνω σ’ αυτό.

Marianne: Πότε ήσασταν στο Garage;

Eric: Σίγουρα στις αρχές των 80’s. Έτσι, βρέθηκα εκεί και στο Public Theater και στους The Kitchen, και κατάλαβα αρκετά πράγματα, και άλλα πάλι που δεν τα κατάλαβα. Μου άρεσαν τα πράγματα τα οποία δεν κατάλαβα, και δεν μου άρεσαν κάποια από αυτά που κατάλαβα. Αλλά γενικότερα έχω μια αίσθηση ότι η Builders Association προέρχεται από αυτή την ιστορία σε κάποιο βαθμό.

Marianne: Νομίζω ότι είναι ένα είδος σχεδιαγράμματος το οποίο ξεκίνησα να μαθαίνω λίγα χρόνια πριν, ή πιθανότατα πιο παλιά, όταν άρχισα να γνωρίζω πραγματικά τον Richard Schechner. Φαντάζομαι πως ξέρετε ότι ξεκίνησε το The Performance Group στο Performing Garage, που ήταν πρόγονος του Wooster Group. O Spalding Gray, o Willem Dafoe, όλοι προήλθαν από αυτή την ομάδα. Και όλο αυτό φιλτραρίστηκε από τη Liz, την Elizabeth Lecompte, που ήταν σκηνοθέτης. Και ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να καθίσω στο πλάι της για έξι χρόνια, στη θέση της βοηθού σκηνοθέτη και της δραματουργού. Έτσι, έμαθα πολλά, αλλά όταν έφυγα ήμουν τυχερή, γιατί ξεκίνησα την The Builders. Βέβαια, πολύ συχνά αναπολώ τον Richard Schetchner, επειδή η δουλειά μας εξακολουθεί να σχετίζεται με την κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα.

 

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email