Light Mode

Dark Mode

Η νέα Πειραματική Σκηνή

Light Mode

Dark Mode

Συζήτηση με τους τρεις νέους καλλιτεχνικούς υπεύθυνους της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου Γιώργο Κουτλή (για τη θεατρική σεζόν 2022 – 2023), Κατερίνα Γιαννοπούλου (2023 – 2024) και Ελένη Ευθυμίου (2024 – 2025)

 

Πρόδρομος Τσινικόρης: Να ξεκινήσω λέγοντας πως χάρηκα πολύ όταν ο Γιάννης Μόσχος, ως νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και πρώτος που προέκυψε μετά από διαγωνισμό και αξιολόγηση από ανεξάρτητη επιτροπή, με ενημέρωσε πως θέλει να επανιδρύσει την Πειραματική Σκηνή. Και πως χάρηκα ακόμα περισσότερο όταν κατέληξε στην επιλογή των δικών σας προσώπων. Προετοιμάζοντας τη συζήτηση, σήμερα θυμήθηκα τον Μάιο του 2015, όταν ο Στάθης Λιβαθινός μάς πρότεινε την αντίστοιχη θέση και τη δική μου αντίδραση με τον Ανέστη Αζά, που κυμάνθηκε μεταξύ ενθουσιασμού και συνειδητοποίησης της μεγάλης ευθύνης απέναντι στους καλλιτέχνες της γενιάς μας. Εσάς πού σας βρήκε αυτή η πρόταση και πώς αντιδράσατε;

Γιώργος Κουτλής: Εμένα με βρήκε σε μια περίοδο σχετικά χαοτική, με πολύ τρέξιμο από πρόβα σε μάθημα και από εκεί σε κάποιο ραντεβού. Μέσα σε αυτό τον πανικό προφανώς χάρηκα, αλλά κυρίως σάστισα. Οπότε ζήτησα κάποιες μέρες να το επεξεργαστώ, και σίγουρα αυτές τις μέρες πέρασαν από το μυαλό μου σκέψεις όπως “Ρε, μήπως είναι κάπως βιαστικό;” ή “Πώς θα τα προλάβεις όλα αυτά που έχεις βάλει να κάνεις;”. Αλλά, ξέροντας πολλές περιπτώσεις στο εξωτερικό όπου τέτοιες θέσεις αναλαμβάνουν άνθρωποι με αντίστοιχη εμπειρία, δηλαδή ελάχιστη, και ηλικιακά συχνά και πιο νέοι, και παράλληλα νιώθοντας πως έχω τεράστια όρεξη και δύναμη να μπλέξω σε όλο αυτό, η θετική απάντηση φαινόταν μονόδρομος. Ξέρεις, γκρινιάζουμε όλοι για το πώς λειτουργούν τα πράγματα και όταν κάποιος σου λέει “ωραία, έλα εσύ να δοκιμάσεις”, πώς γίνεται να μην προσπαθήσεις; Οπότε, με αυτές τις σκεψεις και με την ελπίδα ότι μπορεί να βοηθήσεις και πρακτικά κάποιους νέους καλλιτέχνες και να ανοίξει σε αυτό τον χώρο ένας καλλιτεχνικός διάλογος που προσωπικά τον έχω πολλή ανάγκη, είπα το ναι.

Ελένη Ευθυμίου: Εγώ τρόμαξα, έπαθα έναν πολύ έντονο στιγμιαίο κλονισμό και ένιωσα την ανασφάλεια του “Ποια είμαι, τι έχω κάνει και τι έχω να προσφέρω”. Αλλά ταυτόχρονα ένιωσα και μια πάρα πολύ μεγάλη χαρά. Ακούγοντας μάλιστα και για τον Γιώργο και την Κατερίνα και γνωρίζοντας ότι είναι νέοι άνθρωποι, χάρηκα ακόμα περισσότερο, που ο άνθρωπος που είναι αυτή τη στιγμή στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου σκέφτηκε τόσο αντισυμβατικά. Ακόμα κι αν έχω κάνει κάποια βήματα στον χώρο του θεάτρου, δεν θεωρώ ότι ανήκω στην κατηγορία των insiders, όπως τουλάχιστον η ελληνική θεατρική πραγματικότητα ορίζει τα πράγματα. Εγώ τουλάχιστον νιώθω outsider. Ακόμα κι αν φέτος είχα την ευκαιρία να σκηνοθετήσω στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, νιώθω πως είμαι διαρκώς σε μια φάση που ψάχνω και επαναπροσδιορίζομαι. Και χάρηκα, επειδή η Πειραματική Σκηνή είναι ένας τόπος όπου επαναδιαπραγματεύεσαι πράγματα, θέτεις προϋποθέσεις και συνθήκες για ανθρώπους να δοκιμάσουν, να ρισκάρουν και να δημιουργήσουν πέρα από τις συμβατικές νόρμες του θεάτρου. Οπότε, αισθάνθηκα πολύ μεγάλη τιμή και είπα αμέσως ναι, παρόλο που σύμφωνα με το πλάνο ζωής μου έπρεπε να το σκεφτώ λίγο παραπάνω.

Πρόδρομος: Δεν μαθαίνουμε ποτέ! (γέλια)

Ελένη: Ευτυχώς μου πρότεινε να αναλάβω την τρίτη χρονιά, οπότε έχω χρόνο να προσαρμοστώ.

Κατερίνα Γιαννοπούλου: Εμένα με βρήκε σε μια πολύ περίεργα σωστή στιγμή. Είχα μόλις γυρίσει από ένα ερευνητικό ταξίδι στο εξωτερικό, στο οποίο είχα την ευκαιρία να συζητήσω με πολλούς ανθρώπους της γενιάς μου. Και επειδή συζητάμε ακριβώς για το τι έχουμε περάσει ως γενιά και τι ευκαιρίες μας δίνονται και πώς μας αντιμετωπίζουν οι άλλοι, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα. Κι εγώ είπα αμέσως ναι, όπως η Ελένη, έτσι αυθόρμητα κιόλας, γιατί η Πειραματική ήταν για μένα κάτι σαν σπίτι. Ένας τόπος του εγκλήματος και σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να ξαναγυρίσουμε και οι τρεις μας και να έχουμε να διαπραγματευτούμε το τι κάνουμε με αυτό το υλικό και με τους νέους ανθρώπους, με τους οποίους νιώθουμε και είμαστε πολύ κοντά, όπως ήσουν κι εσύ με τον Ανέστη. 

Πρόδρομος: Να θυμίσουμε σε αυτό στο σημείο πως και οι τρεις σας είχατε επιλεχθεί από εμάς να σκηνοθετήσετε στην Πειραματική1“Το γελοίο σκότος” – https://www.n-t.gr/el/events/theridiculousdarkness “Παίζοντας το θύμα” – https://www.n-t.gr/el/events/Paizontas_to_thyma “ΚΑΙ ΤΩΡΑ: Ο ΚΟΣΜΟΣ! ή Αυτό που αποκαλείτε Έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα” – https://www.n-t.gr/el/events/kai_tora_o_kosmos

Γιώργος: Για μένα ήταν και η πρώτη επαγγελματική δουλειά της ζωής μου. 

Πρόδρομος: Ήταν τόσο καλή η πρόταση που μας είχες στείλει τότε από τη Μόσχα. Θα μπορούσες να γίνεις case study: “Πώς να επιλέξουν την πρότασή σας σε κάποιο θέατρο χωρίς να έχετε σκηνοθετήσει επαγγελματικά στο παρελθόν”. (γέλια) Από τη στιγμή που δεν συνεργαζόσασταν από πριν μαζί, όπως εγώ με τον Ανέστη, πώς είναι να συνεργάζεστε τώρα ξαφνικά με άλλα δύο άτομα, με τα οποία να μη μοιράζεστε εκ πρώτης όψεως τις ίδιες καλλιτεχνικές ανησυχίες;

Γιώργος: Ο Γιάννης Μόσχος έφερε την ιδέα για έναν διαφορετικό υπεύθυνο κάθε χρονιά και συζητώντας μαζί του καταλήξαμε πως θέλουμε να ξεκινήσει η συνομιλία μας από τώρα. Σκεφτήκαμε πως θα ήταν ωραίο να υπάρχει μια συνεχής επικοινωνία και ενημέρωση, με σκοπό άμα κάποιος χτίσει κάτι, ο άλλος να το πάει παραπέρα ή να απαντήσει. Να υπάρχει δηλαδή μια ζύμωση και μια εξέλιξη μεταξύ μας, και όχι ένα μέρος όπου όποιος έρχεται τα πετάει όλα και ξεκινάει πάλι από το μηδέν. Εγώ στη δουλειά μας σέβομαι τους ανθρώπους που μπορεί να έχουν τελείως διαφορετικό κώδικα από μένα, αρκεί να δουλεύουν (γέλια). 

Κατερίνα: Τα πρώτα brainstorming μεταξύ μας ήταν πολύ ενδιαφέροντα. Η μία λέει μια ιδέα, ο άλλος προσθέτει, η τρίτη σχολιάζει πώς της ακούγεται και όλο αυτό πάει το πράγμα παρακάτω και το εξελίσσει. Παρά την ανεξαρτησία που έχει ο καθένας και η καθεμία στο καλλιτεχνικό του/της όραμα για κάθε χρονιά, το ότι αποφασίσαμε να το ξεκινήσουμε κάπως όλοι μαζί νομίζω ότι το κάνει βοηθητικό και αποκαλυπτικό.

Ελένη: Ανήκουμε και οι τρεις στην ίδια γενιά και μάλλον λόγω εποχής και οικονομικής κρίσης έχουμε μάθει να βρισκόμαστε σε ομάδες, να συνεργαζόμαστε και να δημιουργούμε ομαδικές συνθήκες, ακόμα κι αν ο καθένας μας φέρει έναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Στόχος είναι ο ένας να βοηθήσει τον άλλο στον βαθμό που χρειάζεται. Οπότε, η κάθε συνομιλία με την Κατερίνα και τον Γιώργο αποτελεί πραγματική ζύμωση και όχι ανταγωνισμό.

Γιώργος: Το ότι υπάρχουν άλλοι δύο άνθρωποι της ίδιας γενιάς που μπορούν να σου πούνε “είναι βλακεία αυτό που λες” ή “ωραία ιδέα” είναι ένας μπούσουλας. Όταν συμφωνούν σε κάτι που προτείνεις, νιώθεις πιο δυνατός και στην αντίθετη περίπτωση σε βάζει να σκεφτείς κάτι που ίσως δεν είχες λάβει υπόψιν σου. Οπότε, προσωπικά νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια.

Ελένη: Έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία όπου ο κάθε καλλιτεχνικός διευθυντής έρχεται να διαλύσει το έργο του προηγούμενου. Στην Ελλάδα αυτό είναι νομοτέλεια και είναι φρικαλέο. Οι τρεις μας είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με ανθρώπους στο εξωτερικό και να δούμε πως αυτό το μοτίβο δεν ισχύει παντού. Στο εξωτερικό έχω δει καλλιτεχνική διευθύντρια να συνεργάζεται έξι μήνες με τον επόμενο καλλιτεχνικό διευθυντή για να παραδώσει τον οργανισμό. Θεωρώ πάρα πολύ μεγάλο κέρδος το γεγονός ότι συζητάμε τόσο καιρό μαζί σου, Πρόδρομε, και μακάρι να συνομιλήσουμε αντίστοιχα και με τον άνθρωπο που θα έρθει μετά από εμάς. 

Γιώργος: Είναι σημαντικό να δίνεται μια σκυτάλη και τα πράγματα να εξελίσσονται. Να δημιουργείται και μια παράδοση, να υπάρχει ένας διάλογος και όχι ένα χάος. Εμένα ο σκοπός μου είναι να συνεχίσω την Πειραματική. Δεν το πιάνω από το μηδέν. Έχουν γίνει κάποια πράγματα και το πιάνουμε από εκεί και πέρα. 

Κατερίνα: Η Πειραματική δεν είναι μια οποιαδήποτε σκηνή. Έχει πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα. Ως σκηνή έλειπε αυτά τα χρόνια και είναι πολύ μεγάλο δώρο το ότι μπορούμε συνεργατικά να βαδίσουμε πάνω στο αφήγημά της και να το εξελίξουμε. 

Πρόδρομος: Το εκτίμησα όταν ο Γιάννης μού είπε πως δεν ήθελε να τη βαφτίσει “Ερευνητική Σκηνή” ή “Εναλλακτική”, “Αρχαιόθεμη” κοκ. Αναγνώρισε πως λείπει και από το θεατρικό τοπίο της Αθήνας και ως σήμα κατατεθέν του Εθνικού. Η Πειραματική Σκηνή ιδρύθηκε πριν από 25 χρόνια, το 1997 με πρώτο καλλιτεχνικό υπεύθυνο τον Νίκο Περέλη μέχρι το 2001. Ακολούθησε ο Στάθης Λιβαθινός από το 2001 μέχρι το 2007 και εγώ με τον Ανέστη Αζά από το 2015 μέχρι το 2019. Εσείς είστε οι τέταρτοι στη σειρά που αναλαμβάνετε την ευθύνη για το πρόγραμμά της, με την Κατερίνα να είναι η πρώτη γυναίκα, και βρίσκω αξιέπαινο, το ότι εκφράσατε από την αρχή την επιθυμία “να βρεθούμε, Πρόδρομε, και να συζητήσουμε κάποια πράγματα πριν ξεκινήσουμε”. 

Γιώργος: Εφόσον υπάρχει ένας θεσμός που λειτούργησε και έχει προσφέρει πράγματα, για ποιο λόγο να μη θες να τον εξελίξεις; Είναι γελοίο, όποιος αναλαμβάνει μια θέση να θέλει να αλλάξει πράγματα για να τα κατοχυρώσει στο όνομά του για να μπορέσει η ιστορία να γράψει το δικό του. Οι οργανισμοί, πόσο μάλλον οι δημόσιοι, οφείλουν να έχουν μια συνέχεια, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Τίθεται λοιπόν ζήτημα μεταξύ ουσίας και ματαιοδοξίας. 

Πρόδρομος: Οι ανάγκες που γεννούσαν κάθε φορά την Πειραματική2Νίκος Περέλης: https://nikosperelis.wordpress.com/2015/05/19/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%AE-%CE%BC%CF%8C%CE%B4%CE%B1/ Στάθης Λιβαθινός: https://www.tovima.gr/2008/11/24/culture/peiramatiki-skini-toy-ethnikoy-theatroy/ μπορεί να έμοιαζαν πάντα οι ίδιες, αλλά αυτό που άλλαζε πάντα ήταν το θεατρικό τοπίο της Αθήνας. Με τον Ανέστη είχαμε πέσει πάνω στην περίοδο που το Υπουργείο Πολιτισμού είχε σταματήσει τις επιχορηγήσεις της ελεύθερης σκηνής. Για χρόνια η φάση ήταν “ο καθένας με ό,τι έχει και όπως μπορεί”. Αυτή τη στιγμή, σε μια post – covid Αθήνα, που ξαναβρίσκει τον θεατρικό βηματισμό της, ποιος πιστεύετε πως είναι ο ρόλος που μπορεί να παίξει μια Πειραματική και ποιο κενό καλείται να αναπληρώσει σε μια αγορά που επιστρέφει στα επίπεδα των 1000+ παραστάσεων τον χρόνο;

Γιώργος: Παρόλο που ανοίγει πάλι αυτή η σκηνή, είναι τόσο μόνη της που είναι στενάχωρο. Θα πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι χώροι επιχορηγούμενοι, ώστε να δοκιμάζονται και να πειραματίζονται νέοι, χωρίς το μαχαίρι στο λαιμό για εμπορικό αποτέλεσμα. Δεν μπορεί ο πολιτισμός να αντιμετωπίζεται μόνο ως προϊόν. Η ποιότητα μιας χώρας φαίνεται από τον πολιτισμό που παράγει και θα μπορούσε ενδεχομένως και να εξάγει. Αυτό που γίνεται με την Πειραματική είναι απλά μια εξαίρεση που θα έπρεπε να πολλαπλασιαστεί, γιατί από αυτές τις σκηνές θα γεννηθεί οποιαδήποτε προοπτική για τον πολιτισμό στο μέλλον.  

Ελένη: Υπάρχει ουσιαστική ανάγκη να υπάρχουν χώροι σαν την Πειραματική. Μέσα στη διαρκή επιταγή της παραγωγής αποτελέσματος έχει χαθεί η κουλτούρα της έρευνας, του residency, του πραγματικά και ουσιαστικά πειραματικού. Επειδή είμαστε νέοι άνθρωποι, ευελπιστώ να ενθαρρύνουμε άλλους νέους ανθρώπους να τολμήσουν με την ελπίδα μόνο, αλλά όχι την αγωνία, να είναι επιτυχημένο το αποτέλεσμα. Και να έρθει ένα κοινό που θα θέλει να δει όντως κάποιους να ρισκάρουν κι όχι νέους που είναι ήδη “φορμαρισμένοι”. Να μην υπάρχει η ιδέα πως η Πειραματική είναι ένα βήμα πριν τη μεγάλη σκηνή και “εγώ πρέπει να δείξω κάτι για να πάω μετά εκεί”.

Κατερίνα: Νομίζω ότι η Πειραματική είναι ζωτικής σημασίας για το αθηναϊκό θεατρικό τοπίο. Ειδικά τώρα. Για τους νέους δημιουργούς είναι πολύ πιο δύσκολα από όταν ξεκινούσαμε εμείς. Οπότε, μια σκηνή που έχει ως στόχο της να τους/τις συμπεριλάβει και να τους/τις αφήσει πραγματικά να πειραματιστούν, είναι απαραίτητη. Εγώ προέρχομαι από το πεδίο των θετικών επιστημών και εκεί το πείραμα είναι ένας δοκιμαστικός σωλήνας. Βάζω μέσα διάφορα υλικά και ευελπιστώ πως θα έχω μια φοβερή αντίδραση ή και όχι, μετά θα ξαναδοκιμάσω, θα αλλάξω τα υλικά και θα φτιάξω κάτι καινούργιο. Και κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να προκύψει από μια Πειραματική Σκηνή. Να έχει ο καθένας και η καθεμία τον χώρο να ανακαλύψει πράγματα και για τον εαυτό του/της, αλλά και για την καλλιτεχνική του/της ταυτότητα, και να συνδυάσει πράγματα που δεν ήξερε πως μπορούν να συνδυαστούν. Η ελεύθερη σκηνή στην Αθήνα είναι πάρα πολύ σκληρή. Δεν έχει καμία σχέση με την ελεύθερη σκηνή της κεντρικής Eυρώπης. Μου φαίνεται τρελό που συζητάμε αν θα έπρεπε να υπάρχει ή να μην υπάρχει η Πειραματική κι αν ο εκάστοτε καλλιτεχνικός διευθυντής πρέπει να αποφασίζει για την ύπαρξή της. Η Πειραματική Σκηνή, συμφωνώ μαζί σου Πρόδρομε, είναι συνυφασμένη με το Εθνικό Θέατρο και κάθε κρατικός οργανισμός οφείλει να έχει μια τέτοιας ταυτότητας σκηνή.   

Ελένη: Επειδή είπε η Κατερίνα για την Αθήνα, είναι ούτως ή άλλως θλιβερό ότι έχουμε την Αθήνα ως κέντρο κι οτιδήποτε γίνεται εκτός δεν προσμετράται, όσο σημαντικό κι αν είναι, οπότε είναι σημαντικό αυτή η σκηνή της Αθήνας τουλάχιστον να μην είναι αποκλειστικά για αθηναίους καλλιτέχνες. Και θα ήταν σημαντικό με τη μέγιστη προσπάθεια που θα καταβάλουμε να φέρουμε στο προσκήνιο και να δώσουμε λόγο σε ανθρώπους που δεν τους ξέραμε. Από την επαρχία ή από το εξωτερικό, αλλά πραγματικά να δοθεί βήμα έστω σε αυτή τη μια, τη μόνη, τη μικρή σκηνή της Αθήνας να δούμε νέα πρόσωπα.

Γιώργος: Η Πειραματική Σκηνή νομίζω ότι οφείλει να είναι σημείο αναφοράς στα καλλιτεχνικά τεκταινόμενα της χώρας. Πρέπει να δοκιμάζει νέες φόρμες, δηλαδή να πας να δεις πράγματα που δεν μπορείς να δεις πουθενά αλλού.  

Πρόδρομος: Συζητάμε για τα ωραία πράγματα που σχεδιάζετε και θα ήθελα να σας ρωτήσω αν υπάρχει και κάτι που να φοβάστε ή που να απεύχεστε. 

Γιώργος: Το δημόσιο είναι το πρώτο που φοβάμαι. (γέλια) Φυσικά, οι δημόσιοι καλλιτεχνικοί φορείς σου δίνουν το δικαίωμα να μην είσαι πιεσμένος, όπως π.χ. με τους παραγωγούς, για το εμπορικό αποτέλεσμα. Αλλά είναι συστήματα με μηχανισμούς που δεν έχουμε καν φανταστεί ότι υπάρχουν και ούτε κανείς μας έχει εκπαιδευτεί για να μάθει να τους διαχειρίζεται. Οπότε πέρα από τις ωραίες ιδέες και τα οράματα, τρακάρεις με μια πραγματικότητα που τελικά… φοβάμαι τον κυνισμό. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα απογοητευτώ, θα γίνω κυνικός και θα πω: “τίποτα δεν έχει νόημα, θα ασχοληθώ μόνο με την πάρτη μου”. 

Ελένη: Εγώ φοβάμαι τον συμβιβασμό απέναντι σε θέματα τα οποία μπορεί και πολιτικά να διαφωνούμε. Αυτό που συνέβη π.χ. με την “Ισορροπία του Νας” ήταν η απόλυτη σύγκρουση του οργανισμού και του τι πιστεύατε εσείς ως υπεύθυνοι, αλλά ταυτόχρονα έπρεπε να κρατήσετε και ένα χαμηλό προφίλ σε σχέση με τις προσωπικές σας πεποιθήσεις, παρόλο που έγινε η εκδήλωση έξω από το θέατρο και η παράσταση την τελευταία μέρα.

Γιώργος: Εγώ δεν είμαι ακόμα σίγουρος αν θα ήταν καλύτερο για σας να είχατε παραιτηθεί.

Πρόδρομος: Αν είχαμε παραιτηθεί, ποιος θα διάβαζε την πρότασή σου; (γέλια) Ή της Κατερίνας; Ή της Ελένης; 

Ελένη: Οπότε, φοβάμαι τα λάθη που θα κάνουμε και τον τρόπο με τον οποίο ο περίγυρος θα μας τα χρεώσει. Όταν βρίσκεσαι σε μια θέση ευθύνης, δεν θα σκεφτεί ποτέ κανείς τις δυσκολίες που συναντάς, θα σκεφτεί μόνο τα λάθη που κάνεις. Κανένας δεν γουστάρει να τον σχολιάζουν με κακεντρέχεια και στην Ελλάδα το έχουμε πολύ εύκολο το κουτσομπολιό και την κριτική. Αλλά έχω μια εντελώς ουτοπική ιδέα στο κεφάλι μου ότι με σεβασμό και προσπάθεια τα πράγματα τσουλάνε. Μπορεί να μην τσουλάνε ως εκεί που θα ήθελες, αλλά πιστεύω ότι και τα σίδερα λυγίζουνε. Μη λέω πολλά γιατί μπροστά μου θα τα βρω… Αλλά θα ήθελα να νιώσω την αισιοδοξία ότι κάτι μπορεί να προχωρήσει. Και το ίδιο θα ήθελα να νιώσουν οι άνθρωποι όταν βρεθούν σε αυτό τον χώρο. 

Κατερίνα:  Εγώ νομίζω πως πιο πολύ έχει να κάνει με το τι περιμένει κανείς να δει από τη συγκεκριμένη σκηνή, με τις προσδοκίες που θα υπάρξουν, τόσο από το κοινό, όσο και από τους ανθρώπους που θα μας εμπιστευτούν και θα τους εμπιστευτούμε. Πιστεύω όμως στη συλλογική δουλειά και πάντα ξεκινώντας κάτι κάνω focus στα θετικά και μπαίνω με φόρα και ενθουσιασμό.

Πρόδρομος: Πώς θα αναλύατε το σύγχρονο θεατρικό τοπίο της Αθήνας; Συμφωνείτε πως έχουμε εισέλθει σε μια συντηρητική εποχή, από αισθητική και ιδεολογική άποψη, και στην οποία δεν υπάρχει μεγάλη επιθυμία για έρευνα, πειραματισμό και ρίσκο από πλευράς παραγωγών, συντελεστών και κατ’ επέκταση του κοινού;

Κατερίνα: Νομίζω ότι το θέατρο αντικατοπτρίζει την εποχή του και η δική μας εποχή είναι μια πολύ συντηρητική εποχή. Γυρίζουμε σιγά σιγά σε όλο και πιο συντηρητικές νοοτροπίες και ίσως αυτό το γεγονός να έχει επηρεάσει και την πρόσληψη της τέχνης από το κοινό, αλλά και τον τρόπο που κάνουμε τέχνη και επιλέγουμε τις θεματικές μας. Βλέπω παραστάσεις και ταινίες παλαιότερων δεκαετιών τόσο avant garde, τόσο ευρηματικές, που με κάνουν να νιώθω ότι ζω σε μια βαθιά συντηρητική εποχή. Κατά τη γνώμη μου το θέατρο πρέπει να πετάξει από πάνω του τη σκόνη του παρελθόντος, πρέπει ως καλλιτέχνες να βγάλουμε λίγο παραπάνω γλώσσα. 

Γιώργος: Νομίζω ότι μονίμως λέμε “Αχ, παλιότερα ήταν καλύτερα”, αλλά οι ανησυχίες των καλλιτεχνών δεν θεωρώ ότι έχουν μειωθεί. Ούτε η ανάγκη για δοκιμές, έρευνα και πείραμα. Από τους ίδιους τους καλλιτέχνες υπάρχει πολύ μεράκι και πολύ πάθος. Το πρόβλημα είναι στο πώς ενισχύεται από το κράτος, γιατί αν περιμένουμε από τους ιδιωτικούς παραγωγούς να ενισχύσουν την έρευνα, τότε νομίζω πως περιμένουμε από λάθος πηγή. 

Ελένη: Θα πω κάτι που άκουσα και μου άρεσε. Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει δύο αμφίρροπες δυνάμεις: η μια είναι η συντήρηση και η άλλη είναι η πρόοδος. Κάποιες φορές βουλιάζουμε στη συντήρηση και ξεχνάμε την πρόοδο και κάποιες άλλες φορές πάμε προς το ρίσκο και την πρόοδο και η συντήρηση παραπονιέται. Το ένα είναι το ένστικτο του να είμαστε ασφαλείς και το άλλο το ένστικτο του να ανακαλύψουμε. Θεωρώ ότι και η κοινωνία έχει αμφίρροπες δυνάμεις. Όσο πιο συντηρητικά κινούνται τα πράγματα τόσο πιο αντιδραστικά μπορεί να γεννιούνται κάποια άλλα πράγματα. Αυτό που μας μούδιασε ήταν ο covid. Πέσαμε όλοι μαζί σε μια κατάθλιψη. Επαγγελματικά ένιωσα πως ήμουν λιγότερο τολμηρή, ένιωσα κάπως σαν να μην ξέρω σε τι νερά βρίσκομαι και σε τι νερά πατάω. Επειδή η κοινωνία μας και με τον πόλεμο, και με την επάνοδο των ακροδεξιών ιδεολογιών πάει σε πολύ φρικτά μονοπάτια και όλα οδηγούν σε μια κατεύθυνση “να διασφαλίσουμε τη φάση και το σπιτάκι μας”, θεωρώ πως οφείλουν να βράζουν οι καλλιτέχνες. Να έχουν ανάγκη να τα σπάσουν με τον καθωσπρεπισμό, να εκφράσουν την αντίθεσή τους. 

Γιώργος: Πέρα από την ανάγκη των καλλιτεχνών να κάνουν θέατρο, πρέπει να αναρωτηθούμε: “Η κοινωνία γιατί το έχει ανάγκη;”. Για ποιο λόγο κάποιος να δώσει τόσα χρήματα, ενώ υπάρχει το Νέτφλιξ με δεκατέσσερα ευρώ τον μήνα για τέσσερα άτομα; Νομίζω ότι ερευνώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ζωντανού θεάματος θα πρέπει να επανεφεύρουμε τη θέση μας μέσα στην κοινωνία… 

Πρόδρομος: Καλή επιτυχία. (γέλια) 

 

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email